De wijde wereld in

We hadden steeds het gevoel gehad dat dit moment nog ver, ver, ver was, maar uiteindelijk is het toch gekomen: de allerlaatste dagen van onze schijnbaar eindeloze wereldreis.

We hadden nog 3 dagen in Johannesburg om uit te bollen van de tour en te beseffen dat we naar huis moesten. Buiten een uiterst interessant bezoek aan het Apartheidsmuseum en een leuke markt, gebruikten we deze laatste dagen om rustig te genieten van de massa's herinneringen die we in de voorbije 282 dagen hadden verzameld.

Het voelt nog zo dicht dat we in Tokyo wat verweesd zaten rond te kijken, niet goed wetend wat ons te wachten stond, hoe we het ervan af zouden brengen en of het ons wel allemaal zou lukken. Al die landen, al die culturen, al die verschillen, al die talen,... En nu, nu zitten we hier in Johannesburg en kunnen we besluiten dat we het er best wel goed vanaf hebben gebracht. We hebben genoten van elk moment, van elke cultuur, van elk land!

'Wat vonden jullie het mooiste op jullie reis?', is een vraag die we reeds vaak hebben gehoord. Een onmogelijke vraag! Elk land heeft ons op zijn eigen manier betoverd en voor zich gewonnen en er is geen enkel land waarvan we niets hebben geleerd, dat ons niet heeft verwonderd of op een bepaald moment naar huis heeft doen verlangen. Elk land had wel iets waarvoor we het op een nummer 1 plaats zouden kunnen zetten. Maar is dat nodig? Is het nodig om een rangschikking te maken? Draait reizen nu net niet om het verzamelen van een zo breed mogelijke waaier aan indrukken, ervaringen en momenten die allemaal samen bijdragen tot de topreis die we hebben gehad?

'Zijn jullie al veranderd?', is nog een vraag die we af en toe horen. Wel, dat zal aan jullie zijn om uit te maken. Persoonlijk voelen we ons nog redelijk hetzelfde, met wat meer zelfvertrouwen wel na al de belevenissen die we samen tot een goed einde hebben gebracht en met een gevoel van rust dat alles wel goed zal komen. Het lijkt ook makkelijker geworden om bepaalde zaken te relativeren. Wanneer het even moeilijk gaat, moeten we maar even terugdenken aan de sulferdragers van Kawa Ijen, aan de straatarme mensen van India, aan de vrolijkheid die we op de gezichten van de mensen in de eenvoudige Afrikaanse dorpjes zagen, aan de eenvoud van het leven in sommige Indonesische dorpjes, aan...

Wat ons in elk land wel pijnlijk is opgevallen, is hoe het klimaat overal verandert. In elk land dat we op deze reis bezochten, zonder enige uitzondering, vertelden mensen ons dat het klimaat helemaal in de war is. In Japan ligt er steeds minder sneeuw op de mythische Mt Fuji. In Nieuw-Zeeland en Australië was het te warm voor de periode van het jaar. In Indonesië was het regenseizoen nooit echt gestopt. In Nepal was het sneeuw van de gletsjers alarmerend snel aan het smelten. In India was het te warm voor hun winter. En in zuidelijk Afrika hebben we 3 dagen regen hadden gehad in de woestijn... Het was confronterend overal waar we kwamen te moeten vaststellen hoe dringend deze zaak is. Tegelijk stelden we ook vast hoe weinig er wordt ingegrepen op dit vlak. De vervuiling en de smoglaag in India is legendarisch en ook in Indonesië kennen sommige steden door de vervuiling geen blauwe lucht meer. Afval werd in de Aziatische landen zomaar op grond gegooid, ook in de prachtige Thar-woestijn, ook in de Himalaya. De rivieren zijn open stortplaatsen, waar mensen openlijk hun afval in komen dumpen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Maar ook in Westerse landen als Australië en Nieuw-Zeeland wordt verbazingwekkend weinig inspanning geleverd. Kleine dingen die in Europa al jaren vanzelfsprekend zijn, zoals recycleren of het gebruik van herbruikbare zakken in de supermarkt, zijn daar nog niet helemaal ingeburgerd. Op campings vonden we dikwijls geen aparte container voor glas, laat staan voor blik en papier. In de supermarkt kregen we steevast zo'n 7'tal plastieken zakken, waarbij geen enkele zak echt volledig werd gevuld door de inpakkers aan de kassa. Afval wordt nog vaak verbrand of gewoon in een put onder de grond begraven... Zonder de inspanning van grote landen als India, Australië, Indonesië,... lijkt het milieu een verloren zaak.

Straks stappen we voor de laatste keer op het vliegtuig dat ons naar huis zal brengen. Het gevoel is erg dubbel: we kijken er enorm naar uit iedereen na al die maanden terug te zien, te kunnen luisteren wat er allemaal is gebeurd, te kunnen vertellen van onze avonturen,... Maar tegelijk willen we ook niet dat er een einde komt aan deze prachtige tijd. We hadden gedacht dat we na 9 maanden het reizen wel voor een tijdje gezien zouden hebben, maar het smaakt alleen maar naar meer...

Tot vrijdag!

Wist je dat...

... giraffen een soort natuurlijke hogedruk-kousen hebben? Het vel aan de onderkant van hun poten zit heel strak om ervoor te zorgen dat het bloed niet in hun lange poten blijft staan, maar naar boven wordt gestuwd.
... de bruidsschat wordt bepaald op basis van het gewicht van de vrouw? Hoe dikker, hoe duurder! Vooral de omvang van het achterwerk is doorslaggevend en het vrouwelijk achterwerk moet volgens onze gids 'vibreren' als je erop slaat.
... vrachtwagens aan de grensovergang tussen Botswana en Zimbabwe soms tot 3 dagen moeten wachten vooraleer ze de grens over kunnen? Alle goederen moeten immers aangegeven en gecontroleerd worden, wat tot kilometerslange files leidt. Onze gids vertelde ons dat een man 3 weken aan deze grensovergang doorbracht omdat hij met één schob heel zijn lading kolen eerst moest uitladen voor inspectie en ze dan weer allemaal opladen.
... struisvogel hun hoofd bij gevaar onder de grond steken omdat ze denken dat het gevaar weg is als ze het niet meer zien?
... je in Zimbabwe de oude Zimbabwaanse dollar-biljetten als souvenir kan kopen? Vooral het 1 triljoen-biljet is een gegeerd hebbeding.
... er in sommige winkels in Zuidelijk Afrika een lijst hangt met procedures 'wat te doen bij een overval'?
... er in de traditionele Afrikaanse stammen een gereglementeerde vorm van overspel bestaat? Omdat de meeste huwelijken binnen het dorp gebeuren, is het gebruikelijk dat wanneer een man van een andere stam het dorp passeert, hij even een bezoekje komt brengen aan de vrouwen om de genenpoel te verrijken.
... er in Zimbabwe uitzonderlijk veel gekantelde vrachtwagens langs de weg liggen? Achter de normale vrachtwagen, die op zich al niet echt wegwaardig is, wordt nog een extra trailer gehangen, waardoor de vrachtwagen bij de minste bult (en dat zijn er daar veel) kantelt.
... de Rock Dassy, een klein harig knaagdiertje, familie is van de olifant? Ze delen dezelfde genetische oorsprong en bij de Rock Dassy kunnen nog miniscule slagtandjes worden gevonden.

... er op de Zimbabwaanse wegen om de zoveel kilometer politiecontrole is? De politieagenten verdienen immers maar een karig loon en grijpen elke kans -en daarmee ook elke minimale fout- om wat extra's op te strijken.
... er in Botswana veel puberende olifanten zijn? Het is de gewoonte dat mannelijke olifanten eens ze de puberteit bereiken uit de groep worden gejaagd om inteelt te voorkomen. Normaal worden deze pubers dan opgevangen en opgevoed door oudere mannelijke olifanten die hen als een mentor leren hoe ze zich als een waardige mannelijke olifant dienen te gedragen. Er werd echter een hele generatie olifanten in Botswana gedood, waardoor de puberende olifanten het nu zonder mentor moeten stellen en niet weten om te gaan met de agressieve gevoelens die kenmerkend zijn voor een 'musth'.

De Victoria Falls... 107m hoog, 1737m breed en een gemiddeld watervolume van 1100m³/s. De combinatie van breedte, hoogte en volume maakt dat er 3 grote watervallen in de wereld zijn: de Niagara Falls, Iguacu falls en Victoria Falls. Op geen enkel van deze factoren staan de Vic Falls op nummer 1: slechts op de 10e plaats qua breedte, op de 13e plaats qua volume en zelfs niet in de top 800 qua hoogte. Toch wordt deze waterval beschouwd als de grootste ter wereld: de Niagara Falls scoren op deze 3 factoren beduidend lager en omdat de brede Iguacu Falls eigenlijk opgedeeld zijn in 270 afzonderlijke sluiers, hebben de Vic Falls het hoogste en breedste aaneensluitend scherm van een vallende watermassa en is het daarom dus de grootste waterval. Ze kunnen het nogal uitleggen he Maar ons niet gelaten... Nog met ons lijf vol adrenaline van de gorge swing wandelden we van het ene viewing platform naar het andere. Hoewel we reeds van op enkele kilometers uit de stad de bekende rook uit de waterval zagen opstijgen, beseften we nu pas met wat voor een reus we te maken hadden: zover ons oog kon reiken, zagen we de enorme watermassa van de Zambezi die niet zomaar naar beneden stroomde, maar letterlijk met een ongekende kracht naar beneden donderde. We begrepen meteen haar bijnaam: the smoke that thunders. De diepte van het water bovenaan de waterval rivier is slechts 3 à 5 meter, maar onderaan 30 à 50 meter!

Terwijl de machtige Zambezi bovenaan de waterval nog breed en rustig stroomt, verandert ze plots tijdens de vrije val van 107 meter in een kolkende watermassa waarna ze in de diepe en smalle Batoka-kloof wordt gewurmd. Daar baant de Zambezi zich beukend een weg door de diepe kloof en lijkt het water nog wat te moeten bekomen van haar vrije val.

De gedaante van de waterval verschilt enorm naarmate de seizoenen veranderen: terwijl het watervolume dat tijdens het droge seizoen naar beneden valt relatief rustig en gematigd is (voor zover dat kan met zo'n gigant), transformeert de Victoria waterval naarmate het regenseizoen vordert zich in een donderende watermassa waaruit een allesbedekkende nevel naar beneden komt en naar het einde van het regenseizoen het zicht helemaal belemmert. Op dit moment zijn we aan het begin van het regenseizoen en de regen die de voorbije weken al gevallen is, heeft het volume van de vallende watermassa al stevig doen toenemen, wat voor een denderend spektakel zorgde . De bekende 'spray' hing al rond de waterval, maar liet ons toch toe de waterval in al haar glorie te aanschouwen.

Van op een afstand viel er een lichte nevel neer, maar vlakbij de falls leken we echt onder een stevige douche te staan en waren we binnen enkele seconden drijfnat. Maar de mogelijkheid om zo dicht bij dit gedonder, gekolk en geraas te staan, maakte onze druipnatte kleren meer dan goed. Deze waterval is met recht en rede 1 van de 7 natuurwonderen!!

Na al dit natuurschoon, brachten we een bezoek aan de plaatselijke 'craft-market' om nog enkele souvenirs op de kop te tikken. Het handige aan craft-markets in Afrika is dat je niet alleen over de prijs kan onderhandelen, maar dat je ook versleten t-shirts, schoenen, broeken,... in de onderhandelingen kan inschakelen. En als we na 9 maanden reizen van iets nu een overschot hebben, is het wel van versleten kleren. Met een rugzak vol t-shirts, shorts en ander ruilmateriaal sluimerden we de kraampjes af, ons met veel moeite een weg banend tussen de verkopers die op ons afkwamen als vliegen op een boterham met confituur. We waanden ons net terug in India, hoewel het onderhandelen daar merkelijk vlotter verliep. Uitgeput van het onderhandelen en met een rugzak die nu gevuld was met arts & crafts in plaats van t-shirts, keerden we terug naar de lodge waar we in een zacht bedje in slaap vielen.

De volgende dag trokken we oostwaarts verder in Zimbabwe. We reden door de prachtige groene vegetatie, langs kleine dorpjes van strooien hutjes en passeerden mensen met enorme vrachten op hun hoofd.
Het leven van de Zimbabwanen is de laatste 10 jaren alles behalve rozengeur en maneschijn geweest. In 1980 kwam president Mugabe officieel aan de macht en deze heeft hij sedertdien niet meer afgestaan. Hoewel hij in zijn beginjaren voor een sterke heropleving van de economie, gezondheidszorg en onderwijs zorgde, is er op dit moment niet veel meer te herkennen van deze tijden. Om aan de macht te blijven, werden hele bevolkingsgroepen uitgemoord en pogingen tot democratische verkiezingen werden vervalst met spookstemmen, chantage en omkoping van de bevolking met voedsel. Ook de pers werd gecontroleerd door de staat. Wanneer Mugabe noch de democratische oppositiepartij (MDC) bij de presidentiële verkiezingen van 2008 een absolute meerderheid behaalden, diende er een 2e ronde te worden gehouden. In de weken tussen de 2 verkiezingsronden werden duizenden mensen die hun stem aan de oppositie hadden gegeven, gruwelijk gemarteld en gedood. Het geweld werd zo erg dat Tsvangirai, de leider van de MDC, zich 1 week voor de 2e verkiezingsronde terugtrok om de slachtpartijen te doen stoppen. De verkiezingsronde ging toch door en leidde tot alweer een overwinning voor Mugabe.
In ditzelfde jaar stortte de economie volledig in. Al jaren was de Zimbabwaanse dollar bekend om de hyperinflatie, maar de inflatie in 2008 van '7 sextillioen' percent deed de economie volledig ten onder gaan. Alsof dit alles nog niet genoeg was, werd Zimbabwe in deze periode ook getroffen door een cholera-epidemie. Mensen konden niet naar het ziekenhuis, aangezien deze gesloten waren wegens geen medicijnen, personeel of materiaal. Duizenden Zimbabwanen lieten het leven en elke vorm van vooruitgang en ontwikkeling uit de lang vervlogen betere tijden (elektriciteit, telefoon, onderhoud van wegen,...) werden volledig verwaarloosd. Het gebruik van de US dollar was tot in 2008 een misdaad, maar werd in het begin van 2009 als officiële munt ingevoerd. Volgens de regering enkel om de bevolking aan deze munteenheid te laten wennen voor het naderende WK Voetbal in Zuid-Afrika. Hoewel de dollarisatie veel problemen oploste, is het voor de grote meerderheid van de bevolking nog een dagelijkse strijd om te overleven. De dollar bracht Westerse prijzen met zich mee, het toerisme heeft een flinke deuk gehad en vooral voor de 65% Zimbabwanen in de landelijke gebieden is het haast onmogelijk te overleven zonder een familielid dat geld stuurt vanuit het buitenland.
Hoewel Mugabe sinds 2009 wel in coalitie met de MDC regeert, is dit enkel op papier het geval. De bevolking plande reeds verschillende massabetogingen, maar de meerderheid van de mensen is vooral druk bezig trachten te overleven in deze dictatuur.

Rond de middag kwamen we aan in Hwange NP, het grootste wildlife-park van Zimbabwe met één van de grootste olifantenpopulatie (30 000) ter wereld. Nadat we onze tent hadden opgezet, namen we een kijkje aan het 'waterhole' van onze camping. De meeste campings hebben een waterhole om de dieren te lokken in het droge seizoen wanneer er elders bijna geen water te vinden is. Aangezien we nu in het regenseizoen zijn, hebben deze waterholes ons nog niet veel opgebracht. Maar deze keer hadden we geluk: naast de springbokken kwam er vanuit de verte een grote olifant aangewandeld. Met zijn lange slurf zoog hij liters water op, waarna hij zijn slurf naar zijn mond bracht en het water opslurpte.

Het was prachtig om dit mooie dier in zijn natuurlijke omgeving te kunnen aanschouwen! En alsof dit nog niet voldoende was: vanuit de verte kwam nu ook de rest van de familie aangesloft. De ene na de andere kwam de groep aan het waterhole vervoegen tot we een prachtig tafereel van 17 drinkende en slurpende olifanten hadden.

Na het drinken besproeide elke olifant zich uitgebreid met modder en zand om hun huis tegen de zon te beschermen. We begrepen vanwaar Côte D'or hun embleem hadden gehaald: met de natte modder op hun lijf, leken de olifanten net met een vers laagje gesmolten chocolade te zijn bedekt.

Na nog een laatste slokje water slenterden ze verder. En terwijl de hele troep nog niet volledig weg was, kwam er al een andere familie aan die zich op dezelfde manier aan het water, de modder en het zand tegoed kwam doen. Een uur lang konden we genieten van deze prachtige dieren die kwamen en gingen en ondanks hun enorme afmetingen een ongekende rust, vrede en sereniteit uitstraalden. Voor ons was dit moment net zo goed een natuurwonder als de Vic Falls.

Hoewel we hier nog uren hadden kunnen blijven kijken, moesten we onze blik losrukken van deze reuzen. We dienden immers te vertrekken op game drive door het nationale park. Gedurende 3 uur reden we rond in het immense park dat helemaal tot aan de grens met Botswana reikt. Het was echter bijzonder rustig op dierenvlak en buiten enkele Ronny Antilopen, zebra's, springbokken en heel veel vogels was er niet veel beweging te zien .Tijdens het regenseizoen zijn de dieren immers verspreid over het park en is het bijzonder moeilijk hen te lokaliseren.

En dan was het tijd voor onze laatste safari-dag. We reden via Bulawayo, de 2e grootste stad van Zimbabwe, tot in Matobo NP. Geklasseerd door Unesco als Werelderfgoed omwille van de spectaculaire granieten steenformaties van op elkaar balancerende stenen. Het graniet werd door weer en wind tot ronde stenen afgesleten wat tot verschillende zwaartekracht-tartende formaties leidde.

Maar daarnaast is het park ook bekend als ideale plaats om zowel de witte als de bedreigde zwarte neushoorn te voet te spotten. Rangers nemen je mee in een safari-jeep op zoek naar verse neushoorn-sporen (pootafdrukken, verse uitwerpselen, platgelopen gras,...) waarna je te voet de sporen volgt in de hoop op zo'n 10 meter van de neushoorn te geraken. En het zag er rooskleurig uit: onze gids verzekerde dat er 90% kans was om een neushoorn te zien en dat er nog nooit een Drifters-groep was geweest die er geen had gezien.
Met de camera's in de hand reden we dus vol verwachting rond in het mooie park. Omdat er de voorbije 3 weken al 5 neushoorns waren gedood door stropers, is het nu enkel toegelaten het park binnen te gaan vergezeld van een ranger met geweer. De hoorn van de neushoorn is zeer gegeerd in China waar het als potentie-middel wordt verkocht. Er wordt geen genade geschonken aan de stropers: als een ranger een stroper vat, wordt deze genadeloos ter plekke doodgeschoten. Wanneer ik de ranger met geweer vroeg of hij al echt iemand heeft neergeschoten, antwoordde hij: “Neen, alleen maar stropers...”.
En dus reden we rond, vergezeld van de zwaar gewapende ranger en waren we niet meer alleen op zoek naar neushoornsporen, maar ook naar voetsporen van mogelijk stropers. Af en toe werd er dus een stop ingelast wanneer de rangers een mogelijk stroper-spoor hadden gezien, waarna ze spiedend door het gras op zoek gingen.

Na zo'n 2 uur sporen zoeken, vonden onze gidsen eindelijk een vers neushoornspoor en was het tijd om te voet het spoor te volgen. De gedachte een dier van enkele honderden kilo's met een dodelijke hoorn op te sporen, was best griezelig. Maar na een uur door het hoge gras te hebben gewandeld, was het duidelijk dat we de neushoorn niet zouden vinden. Teleurgesteld kropen we terug in de jeep en na nog een uurtje tevergeefs rond te rijden, moesten we spijtig genoeg terug naar het kamp voor de zon onder ging. Het was duidelijk dat we een unieke Drifters-groep waren: na als enige groep ooit regen in de Namib-woestijn te hebben gehad, waren we nu ook de enige groep die geen neushoorn had gespot. De ranger legde nog uit dat de meeste neushoorns op dit moment in een deel van het park zitten waar het nu verboden is om te komen in een poging de dieren te beschermen tegen de stropers. Als deze dieren daarmee beter beschermd kunnen worden tegen deze gruwel, offeren wij graag onze meet-and-greet met de neushoorn op.

De volgende dag namen we afscheid van het mooie Zimbabwe. We reden verschillende uren, staken opnieuw de grens over en waren weer in het land waar we begonnen waren en daarmee ook ons allerlaatste land van onze wereldreis: Zuid-Afrika. Rond de middag kwamen we aan op onze laatste campingplaats in Machete en zetten voor de laatste keer onze tent op (Snif... snif... er staat echt te veel het woord 'laatst' in deze zin).

En dat was het einde van onze onvergetelijke tour door Zuidelijk Afrika. De volgende dag reden we terug tot in Johannesburg, namen we afscheid van de groep en ging ieder opnieuw zijn eigen weg. Het was een heerlijke tijd: het leven op het ritme van de natuur, het dichte contact met dieren en de hartverwarmende lokale bevolking maakten van deze laatste maand een fantastische afsluiter van onze wereldreis die ons voor altijd met prachtige herinneringen heeft beladen.

Sinds ons vertrek uit België wilden Emanuelle en ik elk één adrenaline-kick doen. Emanuelle koos voor de Skydive in Australië en ik had een bungeejump aan de Victoria Falls in gedachten. Na al die maanden wachten was het dan eindelijk zover. We kwamen 's avonds aan in Vic Falls en moesten nu maar eens besluiten wat we gingen doen. Na lang twijfelen ging ik niet voor de bungeejump maar voor de Gorge Swing. Hier heb je naast een vrije val van 70 meter ook nog een swing van 150 meter door de Batoka-vallei, die net naast de watervallen gelegen is. En hoe konden we onze wereldreis beter afsluiten dan om ook dit met z'n tweetjes te doen. We kozen dus voor de tandem Gorge Swing. We werden de volgende ochtend aan ons hotel opgehaald en wat later waren we aan de indrukwekkend diepe vallei.

Na eventjes te hebben geslikt bij het zien van de vallei trokken we onze harnassen aan. Hier zouden ze binnen enkele ogenblikken de touwen aan vastmaken. Ze schreven ook nog een cijfer op onze armen, 'voor als er iets misgaat, zodat we meteen weten wie wie is'...

Volledig ingesnoerd vertrokken we dan naar het platform waar het binnen enkele momenten allemaal zou gebeuren: een houten constructie waar we straks doodleuk zouden afstappen. Voor het onze beurt was konden we naar 3 andere sprongen kijken. De snelheid waarmee elkeen naar beneden stortte, was bijzonder indrukwekkend en toch wel verontrustend. Maar er was geen weg meer terug: het was onze beurt. We werden vastgegespt en moesten tot op de uiterste rand van het platform stappen. Dit ging bijzonder moeilijk. Heel mijn lichaam schreeuwde om toch niet aan de rand van afgrond te gaan staan. 'Dat is gevaarlijk hoor', leek mijn lichaam te willen zeggen. Maar voetje voor voetje geraakten we er. Ons hart bonkte als een gek!

Toen begon onze begeleider opeens in sneltreinvaart af te tellen: 5...4...3...2...1... Hij wist waarschijnlijk dat als hij te lang talmde, niemand zou springen. En ineens was het moment van springen daar. Zonder nadenken sprongen we in een diepte van wel 130 meter.

De vrije val van 70 meter duurt in werkelijk zo'n 3 seconden, maar het leek veel langer te duren voor we beneden in de vallei waren en aan het lange touw heen en weer door de Gorge zwierden. Het gevoel hierbij was onbeschrijflijk: we voelden de adrenaline in elke vezel van ons lichaam, waren blij toen we voelden dat we nog steeds vasthingen en genoten ook intens van de ervaring.

We slingerden nog verschillende keren als een volleerde Tarzan en Jane van links naar rechts waarna we terug naar boven werden getrokken. Hierbij moesten we met onze voeten op de rand van de kloof meelopen om niet tegen de wand gesleurd te worden en met z'n 2'en aan elkaar vastgemaakt, was dit best nog een moeilijk karwei.

Eenmaal boven begonnen we pas echt te genieten van wat we net hadden gedaan: we hadden namelijk net in een vallei gesprongen :-) Heel de dag voelden we nog de ongelooflijke rush adrenaline die nog steeds in ons lichaam zat en genoten we na van onze sprong. Ondanks de indrukwekkende Vic Falls die we daarna bezochten, was het de adrenaline van de sprong die ons gevoel die dag bepaalde...

's Morgens vroeg stonden we klaar aan de grens om Namibië te verlaten en Botswana binnen te gaan. De vriendelijkheid waarmee we aan de grens werden ontvangen, beloofde alvast veel goeds: nog nooit heb ik iemand om 7u30 's morgens zo vrolijk stempels in paspoorten zien zetten. Eens we de grens waren overgestoken, merkten we de verandering onmiddellijk: overal liepen er ezels, geiten en koeien over de weg, we reden door plaatselijke dorpjes met hutjes van stro die stuk voor stuk bewoond werden door onwaarschijnlijk vrolijk lachende mensen en kinderen die onze bus achterna liepen, de weg bestond niet langer uit asfalt maar was een hindernissen-parcours van modder en plassen geworden, onder de bomen zaten mensen gezellig wat te praten. Het was duidelijk: eindelijk hadden we - naar onze mening- het échte Afrika bereikt.

Onze eerste stop in Botswana werd de Okavango-delta. Deze enorme delta is de uitwaaiering van de Okavango-rivier die in Angola ontspringt en via de Caprivi-strook in Namibië tot in Botswana stroomt. Daar slorpt het droge Kalahari-zand het water op en transformeert de rivier in een wirwar van eilandjes, lagoons en kleine kanaaltjes van zo'n 16 000 km². In dit woestijnland is dit heldere water een godsgeschenk voor elke vorm van leven en de Okavango-delta zorgt dan ook voor een oase van leven: vogels, dieren, bloemen, planten, grassen,... maken dit één van de mooiste plaatsen van Botswana.

Om dit natuurschoon de bereiken, moesten we wel een hele weg afleggen. Na een rit van een aantal uur, dienden we de Okavango-rivier over te steken per ferry. Met onze grote truck op de boot staken we de rivier over, waarna ons nog een weg van 90km vol bulten, putten en gaten en plassen wachtte. De weg was zo slecht dat we soms echt dachten dat de truck elk moment uiteen zou vallen of iemand een verschot in zijn rug zou krijgen. Tenslotte dienden we over te stappen in een kleine 4x4-jeep die het laatste stuk door zand en modder overbrugde en ons tot aan de rand van de delta bracht. In tegenstelling tot de meeste toeristen, die meestal het deel bezoeken waar de delta het breedst is uitgewaaierd, bezochten wij de 'Panhandle', het deel waar de rivier stilaan begint open te breken en nog weinig toeristisch gekend is. Per mokoro trokken we dan de delta op en werden we naar een eilandje gebracht waar we zouden overnachten. Een mokoro is een uit hout uitgehouwen kano (tegenwoordig vaker uit glasvezel gemaakt om de bomen te sparen), die door een 'poler' met een stok voortgeduwd wordt. Hier zaten we dan met ons tweeën, muisstil over het water glijdend, slechts het rustige geluid van de stok die met regelmatig ritme in het water wordt geplaatst, volledig omringd door het hoge riet en de wondermooie waterlelies, boven ons hoofd passeren unieke vogelsoorten... Superlatieven schieten hier tekort!

De delta is bekend om haar overvloed aan krokodillen en nijlpaarden. De mokoro's gebruiken de kanaaltjes die de nijlpaarden 's nachts gebruiken om tussen het riet door tot aan de oever te zwemmen en te gaan grazen. Een dichte ontmoeting met deze dieren -die erg territorium-bewust zijn- is dus een reële kans. En halverwege onze tocht zagen we dan ook op enkele meters van ons vandaan een nijlpaard uit het water naar boven komen. Hoewel deze kanjers vegetariërs zijn, maken ze toch het grootste aantal menselijke slachtoffers van alle dieren. Wanneer ze zich op het land bedreigd voelen (bijvoorbeeld wanneer je tussen hen en het voor hun veilige water staat), lopen ze tegen 50 km per uur terug naar dat water en als je dan toevallig in de weg staat... Met hun grote bek hebben ze bovendien ook maar één hap nodig om je in 2 te scheuren als je toevallig te dicht in hun territorium zou komen. Slik... en wij waren dus gewoon hun kanaaltjes aan het gebruiken.

Groot was dan ook onze verbazing wanneer de 'polers' ons wat later voorstelden om te gaan zwemmen. Na onze toch wat bezorgde gezichten te hebben gezien, verzekerden ze ons dat er zich in deze open vlakte geen nijlpaarden of krokodillen zaten en dat ze de plaats nogmaals hadden gescreend. Voldoende gerustgesteld doken we met kleren en al in het verfrissende water en konden we daarna verder genieten en opdrogen tijdens het laatste deel van de prachtige mokoro-tocht.

Het kamp waar we zouden overnachten was prachtig gelegen op een eilandje. Na de lunch trokken we erop uit op zoek naar de vele bewoners van dit eiland: olifanten, nijlpaarden, neushoorns, slangen, wrattenzwijnen,... Helaas, de wandeling bracht ons naar een heleboel voetafdrukken, een heleboel bijzondere planten en een kleine pufadder, maar olifanten, neen, die waren niet te zien. Een beetje ontgoocheld, vaarden we terug met de mokora naar ons kamp en maakte de werkelijk sprookjesachtige zonsondergang over de delta alles meer dan goed.

De volgende dag begon al vroeg toen de mokoro ons terug naar het vaste land bracht. Al doezelend genoten we opnieuw van het rustige geschommel op het water, wanneer er plots op nog geen halve meter van onze boot een enorm gebrubbel naar boven komt dat wordt gevolgd door een nijlpaardenhoofd. We hadden blijkbaar het ochtenddutje van mevrouw gestoord en aan de hevige reactie van de 'polers' te zien, moesten we ons maar beter snel uit de voeten maken. Zonder verdere ontmoetingen, kwamen we dan weer aan het beginpunt aan en gingen we opnieuw via de jeep en de 'bumpy road' tot aan de ferry. Eenmaal bij de ferry aangekomen, zagen we een lange rij auto's staan, maar er was geen spoor van de overzetboot zelf te vinden. Na een uur wachten bleek dat ze Diesel hadden moeten bijvullen, maar dat de ferry nu terug normaal werkte. Toen het na 2 uur wachten dan eindelijk aan ons was, kwamen er vanuit het niets een aantal wagens voor ons staan die vlak voor onze neus de ferry opreden. Het bleek om overheidsvoertuigen te gaan en die hebben in Botswana altijd voorrang. Na in totaal 2 uur en 30 minuten wachten, konden we de truck eindelijk van de ferry rijden. Helaas was dat buiten één van de auto's op de ferry gerekend die wel op miraculeuze wijze op de ferry was geraakt, maar waar nu geen teken van leven meer inzat. En helaas... deze auto stond achter onze truck geparkeerd en zolang die er stond, stonden wij ook vast. En dat besefte de eigenaar ook... Met een brede smile bleef hij in zijn auto wachten tot er voldoende mensen waren om zijn auto de steile helling op te duwen. Hoewel heel de aanlegsteiger volstond met de lokale mensen, bewoog er niemand van hen. Ze wisten namelijk maar al te goed dat die blanke toeristen nu ook geblokkeerd stonden en dat die het dus wel gingen oplossen. En dat gebeurde dan ook: we duwden, tot groot plezier van de plaatselijke bevolking, met z'n 17'en de stilgevallen auto de helling weer op en konden eindelijk onze weg verderzetten. We reden het hele stuk langs de delta naar het zuiden tot in Maun. We schoten traag op, want letterlijk om de 100 meter moest er geremd, getoeterd of ontweken worden voor een bende koeien, geiten en -de meest koppige van allemaal die het steeds vertikten een voet te verzetten- ezels. Om 22h kwamen we uiteindelijk op de mooie campingplaats aan, waar we na een lekkere maaltijd en een verkwikkende nachtrust de volgende dag richting Nata vertrokken. Op weg hierheen reden we door de 'Magadikgadi Pans', het grootste netwerk van aaneensluitende pans ter wereld. In het droge seizoen staan deze volledig droog, waardoor het dunne laagje zout en de opstijgende hitte voor een desolaat geheel zorgen. In het regenseizoen daarentegen stromen deze meren vol water en veranderen ze in tijdelijke waterbronnen vol leven. Door de overvloedige regen waren de pans op dit moment spijtig genoeg niet toegankelijk voor onze truck en moesten we ons tevreden stellen met een blik vanuit de verte.

Ons beeld van het echte Afrika werd bovendien nog eens helemaal vervolmaakt. Langs de kant van de weg kwamen we geregeld een olifant tegen, rustig grazend en af en toe de weg overstekend. Het beeld van een olifant die doodgewoon de 'highway' oversteekt, is zo surrealistisch! Het maakt het rijden in Botswana na zonsondergang bovendien levensgevaarlijk: een aanrijding met een olifant draait meestal uit in het voordeel van de olifant.

De volgende dag vertrokken we voor dag en dauw richting Chobe NP. Chobe is gelend om zijn grote olifantenpopulatie en op weg erheen werd ons dit al duidelijk gemaakt: voortduend zagen we olifanten langs de weg. Grote, kleine, dikke en dunne. In hele families of alleen. Echt ongelooflijk om deze prachtbeesten gewoon langs de kant van de snelweg te zien.

In Chobe klommen we in de open jeeps en begonnen we aan de gamedrive. We hadden slechts enkele uren de tijd voor dit immense park en besloten ons daarom op het makkelijk bereikbare Waterfront te concentreren. De oever van de Chobe-rivier was alweer een oase van leven: impala's, springbokken, wilde zwijnen, arenden, gemsbokken,...

We reden wat verder en kwam plotseling oog in oog te staan met 2 leeuwen. Rustig wandelden ze ons voorbij op zoek naar een rustig plekje. We konden hen verschillende minuten blijven volgen tot ze zich rustig onder een struikje neerploften. Ze zagen er jammer genoeg echt niet goed uit en waren echt graatmager.

Verder zagen we nog verschillende krokodillen en nijlpaarden rustig in het water liggen of zich uit het water hijsend om een hapje te eten.

Wat later zagen we nog een hele familie bavianen. Sommige waren met hun jongste kind op stap en anderen waren net een hapje aan het eten

Na een tijdje begon te eerste zacht te regenen, maar al snel waren we in een fikse stortbui beland. In onze open jeep met een lekkend dak waren we al snel kop tot teen doorweekt. Aangezien de meeste dieren ook niet van een nat pak houden, reden we maar terug naar de truck en namen we afscheid van Chobe NP.
En hiermee namen we ook afscheid van het prachtige Botswana. Aan de grens met Zimbabwe kochten we onze visa en zetten we onze tocht verder naar alweer één van de hoogtepunten van onze reis: De Victoria Watervallen.

En zo kwam er een eind aan ons bezoek aan Botswana, een land dat ons een bijzonder goed gevoel heeft gegeven. Een combinatie van unieke dieren, prachtige landscha, de onvergetelijke Okavango-delta en typische Afrikaanse dorpjes maakten dat Botswana voor ons absoluut naar meer smaakt!